SEN GİTTİN AMA BİZ HÂLÂ SANA GELİYORUZ ATAM…
Bir insan düşünün… Aradan 88 yıl geçmiş, ama adı anıldığında milyonların boğazı hâlâ düğümleniyor. Bir insan düşünün… Fotoğrafına bakarken gözler doluyor, sesi duyulduğunda yürekler titriyor. Mustafa Kemal Atatürk, bu milletin yalnızca geçmişi değil, bugün de tutunduğu en büyük umutlardan biridir.
Her 10 Kasım'da aynı şey oluyor bana.
Saatler 09.05'i gösterdiğinde içimde tarif edemediğim bir hüzün beliriyor.
Sanki hiç tanımadığım ama hayatım boyunca özlediğim birini kaybetmişim gibi…
Düşünüyorum.
Ben onu hiç görmedim.
Elini sıkmadım.
Sesini bir meydanda, kendi kulaklarımla dinlemedim.
Ama ne zaman fotoğrafına baksam, sanki yıllardır tanıdığım bir büyüğümün yüzüne bakıyorum.
Ne zaman adını duysam, içimde hem bir gurur hem de derin bir mahcubiyet hissediyorum.
Çünkü o, bize yalnızca bir vatan bırakmadı.
O, bize başımız dik yaşayabileceğimiz bir ülke bıraktı.
BİR MİLLETİN KADERİNE OMUZ VEREN ADAM
Bir düşünün…
Yorgun bir millet.
Yoksulluk içinde bir Anadolu.
Evlatlarını cephelerde kaybetmiş analar.
Babalarını bekleyen çocuklar.
Yıkılmış şehirler, tükenmiş umutlar…
Bir tarafta işgal kuvvetleri, diğer tarafta yokluk.
İşte böyle bir zamanda çıktı Mustafa Kemal.
Elinde sihirli bir değnek yoktu.
Önünde hazır bir ordu, dolu bir hazine, güçlü bir devlet de yoktu.
Ama inandığı bir şey vardı.
Bu milletin esareti kabul etmeyeceğine inanıyordu.
Samsun'a çıktığında yalnızca bir asker değildi artık.
Bir milletin yeniden ayağa kalkma iradesini temsil ediyordu.
Anadolu'yu adım adım dolaştı.
İnsanları dinledi.
Mücadeleyi örgütledi.
Milletin kaderinin yine milletin elinde olması gerektiğini savundu.
Ve sonunda o yorgun millet, bütün imkânsızlıklara rağmen bağımsızlığını kazandı.
Bugün rahatça yürüdüğümüz sokaklarda, özgürce konuştuğumuz meydanlarda, dalgalanan her Türk bayrağında o mücadelenin izleri var.
Peki biz bunun değerini ne kadar biliyoruz?
BİZE BIRAKTIĞIN EN BÜYÜK MİRAS CUMHURİYET
Atam…
Sen yalnızca savaş kazanmadın.
Savaşın ardından bir milletin geleceğini de kurmaya çalıştın.
Çünkü biliyordun ki bağımsızlık, yalnızca düşmanı topraklarından çıkarmakla korunamazdı.
Bir ülkenin okulları olmalıydı.
Öğretmenleri olmalıydı.
Bilim insanları, mühendisleri, doktorları, sanatçıları olmalıydı.
Kadınlar hayatın her alanında söz sahibi olmalıydı.
Çocuklar babalarının kaderini değil, kendi geleceklerini yaşayabilmeliydi.
Bir köy çocuğu okuyup doktor olabilmeliydi.
Bir çiftçinin kızı milletvekili seçilebilmeliydi.
İnsanlar düşüncelerini korkmadan ifade edebilmeli, adalet karşısında eşit olmalıydı.
İşte Cumhuriyet, bütün bunların önünü açan büyük bir değişimdi.
Sen bize yalnızca bir devlet değil, daha iyi bir gelecek kurma imkânı bıraktın.
Ve belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şu:
Biz o imkânı ne kadar değerlendirebildik?
BUGÜN YAŞASAYDIN SANA NE ANLATIRDIK?
Bazen düşünüyorum Atam…
Bugün aramızda olsaydın, karşına çıkıp sana neler anlatırdık?
Cumhuriyet'in çocuklarının eğitimde ulaştığı başarıları mı?
Bilimde, sanatta, sporda dünyaya açılan gençlerimizi mi?
Yoksa hâlâ çözemediğimiz sorunlarımızı mı?
Geçim sıkıntısı çeken emeklileri…
İş arayan gençleri…
Çocuğunun okul masrafını düşünerek geceleri uyuyamayan anneleri…
Toprağını terk etmek zorunda kalan çiftçileri…
Adalet bekleyen insanları…
Sana bunları anlatırken yüzümüz kızar mıydı?
Yoksa sen yine o kararlı bakışlarınla bize, umutsuzluğa kapılmadan çalışmamız gerektiğini mi hatırlatırdın?
Bilemiyorum.
Ama bildiğim bir şey var.
Senin mirasına sahip çıkmak, bugünün sorunlarını görmezden gelmek değildir.
Tam tersine…
O sorunlarla mücadele etmek, daha adil, daha özgür, daha üretken bir Türkiye için çalışmaktır.
Atatürk'ü sevmek kolay.
Fotoğrafını duvara asmak kolay.
Her 10 Kasım'da güzel sözler söylemek de kolay.
Zor olan, onun Cumhuriyet'e yüklediği sorumluluğu taşımaktır.
BAZI İNSANLAR TOPRAĞA DEĞİL, BİR MİLLETİN KALBİNE GÖMÜLÜR
Atam…
Sen 10 Kasım 1938'de Dolmabahçe'de gözlerini yumduğunda bu millet yalnızca Cumhurbaşkanı'nı kaybetmedi.
Bağımsızlık mücadelesinin liderine, Cumhuriyet'in kurucusuna veda etti.
O gün seni uğurlayan insanların gözyaşlarını düşünürüm bazen.
Cephede seninle savaşmış bir askeri…
İlk kez okula gidebilmiş bir kız çocuğunu…
Yeni harflerle okumayı öğrenen yaşlı bir Anadolu insanını…
Cumhuriyet'in kendisine açtığı kapılardan geçen bir genci…
Her birinin hayatında başka bir iz bıraktın.
Şimdi aradan 88 yıl geçti.
O gün seni uğurlayanların çoğu artık hayatta değil.
Ama onların torunları bugün de seni anıyor.
Bir çocuk okulunda senin şiirini okuyor.
Bir öğretmen öğrencilerine senin hayatını anlatıyor.
Bir yaşlı, fotoğrafının önünde gözyaşını saklamaya çalışıyor.
Saat 09.05 olduğunda bir otomobil yol kenarında duruyor.
Bir vapur düdüğünü çalıyor.
Bir işçi başını eğiyor.
Bir öğrenci gözlerini kapatıyor.
Ve koskoca bir ülke, aynı anda aynı insanı düşünüyor.
Söyler misiniz, dünyada kaç insanın ardından 88 yıl geçmesine rağmen böyle bir özlem yaşanır?
SANA KARŞI BİR BORCUMUZ VAR ATAM
Bugün seni anarken yalnızca üzülmek istemiyorum.
Çünkü senin hayatın bize yalnızca hüznü değil, mücadeleyi de öğretiyor.
Yokluğun içinde çalışmayı…
İmkânsızlıklar karşısında pes etmemeyi…
Bağımsızlığı her şeyin üzerinde tutmayı…
Bilimin yol göstericiliğine inanmayı…
Ve en önemlisi, milletin geleceğinden umudu kesmemeyi…
Sana olan borcumuzu gözyaşlarımızla ödeyemeyiz Atam.
O borç, çocuklarımıza daha iyi bir ülke bıraktığımızda ödenir.
Bir çocuğun eğitimden mahrum kalmasını önlediğimizde…
Bir gencin umudunu yeniden yeşerttiğimizde…
Bir emeklinin insanca yaşamasını sağlayabildiğimizde…
Adaleti herkes için savunduğumuzda…
Cumhuriyet'in kurumlarını güçlendirdiğimizde…
İşte o zaman sana olan sevgimiz, yalnızca sözde kalmaz.
VASİYETİN VAZİFEMİZDİR!
Atam…
Belki seni hiç görmedik.
Belki aynı sofraya oturmadık.
Belki bir kez olsun elini sıkamadık.
Ama senin kurduğun Cumhuriyet'in içinde büyüdük.
Senin bağımsızlığı için mücadele ettiğin topraklarda yaşadık.
Senin geleceğine inandığın çocuklardan biri olduk.
Şimdi bizim çocuklarımız, torunlarımız var.
Onlara bırakacağımız ülkenin sorumluluğu bizim omuzlarımızda.
İşte bu yüzden 10 Kasım, yalnızca bir yas günü değildir benim için.
Bir vicdan muhasebesidir.
Bir hatırlayıştır.
Bir söz verme günüdür.
Senin bıraktığın emaneti ne kadar koruduğumuzu, Cumhuriyet'i ne kadar ileri taşıyabildiğimizi kendimize sorma günüdür.
Ve bugün, 88 yıl sonra, sana söylemek istediğim tek bir şey var:
Sen bu millete bağımsızlığına sahip çıkmayı öğrettin.
Sen bu millete Cumhuriyet'i armağan ettin.
Sen bu millete en zor zamanlarda bile ayağa kalkılabileceğini gösterdin.
Biz de bu emaneti gelecek kuşaklara taşıyabilmek için çalışmak zorundayız.
Çünkü Cumhuriyet, yalnızca geçmişten kalan bir hatıra değil; her gün yeniden sorumluluk almamızı gerektiren ortak geleceğimizdir.
Rahat uyu demek isterdim Atam…
Ama önce kendi kendimize sormamız gereken bir soru var:
Biz senin bıraktığın Cumhuriyet'e gerçekten layık olabiliyor muyuz?
İşte bu sorunun cevabını vermek, hepimizin boynunun borcu.
Seni özlemle, minnetle ve hiç eksilmeyen bir saygıyla anıyorum.
Vasiyetin vazifemizdir Atam.
10 Kasım 1938 – ∞
Mehmet MERT
DAMGA Gazetesi
